گامهای کوتاه

از موهای یال سمندی نوزین که بر پشتش سوارم، دانه‌دانه، به این طنابی که من را به تو وصل کرده بود گره می‌زنم، ولی دائم به کارِ فروتر رفتن در درهّ‌ام، کوه.