گامهای کوتاه

خانه‌روشنان

حوا — Thu, 06 Oct 2011 15:37:37 GMT

1ـ علی‌آقا دست‌فروش جلوی پارک دانشجوست. عصرها با زن و بچه‌اش می‌رود سر کار و آخر شب هم یک آقای موتوری آن‌ها را برمی‌گرداند خانه‌شان، حوالی شوش. من خودش را ندیده‌ام. این‌ها را پای تلفن به من گفت. چند روز پیش که کیف پولم را گم کردم، علی‌آقا پیدایش کرده بود. توی کیفم، پول بود و کارت شناسایی و کارت کتاب‌خانه، دو سه تا کارت بانکی، یک دفترچه‌ی یادداشت، و یک پاکت که تویش کارت هدیه‌ی صدهزار تومانی بود با رمزش. همان شب آقای موتوری به من زنگ زد و گفت که علی‌آقا از توی دفترچه‌ی یادداشتم یک شماره پیدا کرده و از آن شماره، شماره‌ی من را پرسیده و به آقای موتوری گفته که به من بگوید بروم کیفم را ازش بگیرم. فردا وقتی قرار بود بروم کیفم را بگیرم، آقای موتوری گفت علی‌آقا نیامده سر کارش و بهتر است پس‌فردا باز زنگ بزنم.

2ـ من آدم خوش‌بینی هستم. طبیعتم این‌جور است که به همه اعتماد می‌کنم و از روزنامه‌ها هم بیزارم. مدتی‌ست اما هر صبح نگاهی به روزنامه می‌اندازم. بعد روزنامه غمگینم می‌کند و نیم‌ساعتی نمی‌توانم روی هیچ‌چیز تمرکز کنم. مدتی‌ست که عادت کرده‌ام به همه بگویم ما دچار وارونگی اخلاقی شده‌ایم. مردمی را که توی خیابان به هم فحش می‌دهند، با نفرت به چشم‌های هم خیره می‌شوند، توی پیاده‌رو تف می‌کنند، به هم تنه می‌زنند و برای صندلی‌های خالی اتوبوس با هم مسابقه می‌دهند نگاه می‌کنم و می‌گویم ما دچار وارونگی اخلاقی شده‌ایم.

3ـ فردا و پس‌فردای روزی که کیفم گم شد، مطمئن بودم که هرکس کیف را برداشته صد تومن را نقد کرده پول‌های توی کیف را هم برداشته و حالا می‌خواهد پولی از من بگیرد و آن چندتا کارت باقی‌مانده را پس بدهد. از علی‌آقا و آقای موتوری بدم می‌آمد که کیفم را پیدا کرده بودند. از این که مجبورم هی بهانه‌ها را گوش کنم تا بالاخره نوبت حرف اصلی و درخواست پول برسد حوصله‌ام سر می‌رفت. امروز اما علی‌آقا به من زنگ زد. گفت که کیفم را آورده و بروم بگیرمش. دوستی رفت و کیف را گرفت و همه‌چیز سر جایش بود. ما از علی‌آقا تشکر کردیم. کارت‌ها را کنترل کردیم و مژدگانی دادیم. علی‌آقا به من گفت: «ما دست به حق کسی نمی‌زنم؛ حالا کارت و رمز و هرچی».

4ـ علی‌آقا که با زن و بچه‌اش جلوی پارک دانشجو دست‌فروش است، دستش پاک است و ذهنش پاک است. علی‌آقا امید به انسان است. علی‌آقا که صدتومن برایش صدهزار تومن است، آن‌قدر دنبال من گشت تا کیفم را به من برساند. علی‌آقا که توی هیچ روزنامه‌ای نیست و هیچ‌جا شمرده نمی‌شود و همیشه جزء عوارض جانبی‌ست، کاری می‌کند از فهم کیف پول من بزرگ‌تر است. علی‌آقا که نمی‌دانم بچه‌اش را مدرسه می‌فرستد یا نه، با آدم کاری می‌کند که شهاب حسینیِ نادر و سیمین نمی‌تواند. علی‌آقا کاری می‌کند که آدم از خودش خجالت بکشد؛ کاری می‌کند که شب و روزهای آدم روشن بشود. علی‌آقا که همیشه سر کرایه با آقای موتوری چانه می‌زند، دست به حق کسی نمی‌زند.

5ـاین حق مطلب نیست؛ چیزی‌ست که از سرِ سرخوشی و بی‌آداب و ترتیبی نوشته شده. تمام سعی‌اش هم این است که بگوید آقای موتوری و علی‌آقا، که گل و گردو می‌فروشد، کاری می‌کنند که ما دچار وارونگی اخلاقی نباشیم. این متنی‌ست در ستایش آن‌ها.

دست‌هایش...

حوا — Tue, 30 Aug 2011 16:32:10 GMT

مدتی‌ست که از خانه‌ام جدا شده‌ام. قدر چند شهر دورم. امشب، دم غروب مامان برایم اسمس فرستاده بود که: «من هم تو را دوست دارم». مامان من موبایل‌بازی نمی‌کند. چند روز قبل که خانه بودم بهم گفت که یادش بدهم که اسمس بفرستد. دکمه‌های موبایلش لیبل فارسی ندارد. توی سن و سال مامان من یاد گرفتن نوشتن سی‌چهل تا نشانه با ده تا دکمه راحت نیست. بهش یاد دادم که از توی جمله‌های از پیش نوشته‌شده‌ی تمپلت موبایلش چیزی انتخاب کند و بفرستد. چندبار تمرین کرد و از این که یاد گرفته بود خوشحال شد. حالا امشب دم غروب برایم فرستاده بود: «من هم تو را دوست دارم». روی زمین نشسته بودم و گوشی‌ام را به صورتم چسبانده بودم. مادرم گنگ خواب‌دیده بود. می‌خواست چیزی بگوید که نمی‌توانست. می‌خواست بغلم کند. می‌خواست بپرسد که ناهار خورده‌ام یا نه. می‌خواست به من غر بزند. می‌خواست دَمِ پَرش باشم. نگاهم کند. نمی‌توانست. «من هم تو را دوست دارم» را پیدا کرده بود که صدایم بزند.

بیرون‌نهادن بساط از خانه

حوا — Sun, 31 Jul 2011 09:28:17 GMT

رو به یک پنجره‌ی تاریک ایستاده‌ای و جهان پشت سرت می‌گذرد. صدای خودت را در گوشه‌گوشه‌های فضای پشت سرت می‌شنوی و با همه‌ی پاها از تمام پله‌های پشت سرت پایین می‌آیی و شانه‌هایت را به همه‌ی شانه‌هایی که مال خودت هستند فشار می‌دهی و راه باز می‌کنی. رو به پنجره ایستاده‌ای و به تاریکی نگاه می‌کنی و می‌دانی که نمی‌توانی برگردی؛ چون دو هزار نفر با چشم‌ها و دهان و دست‌های خودت پشت سرت ایستاده‌اند و منتظرند آن ماهی کوچک قرمز را که به بی‌وقتی از روی شاخه‌ها چیده‌ بودی بمکند. ببلعند. برنگرد.

کلّه‌فریاد

حوا — Mon, 30 May 2011 06:30:21 GMT

دلتنگی یک زبان بیگانه است، ترجمه می‌خواهد. باید از آن حجم بی‌شکلی که راه نفس آدم را بند می‌آورد و خفه‌ات می‌کند، تبدیلش کنی به چیزی آشنا، چیزی که عینی و روزمره و کلمه‌دار باشد؛ مثلا دلم آن‌جور تنگ است که انگار با تو زاده شده‌ام و با تو بزرگ شده‌ام و با تو مرده‌ام و حالا توی قبر تنهایی گذاشته‌اندم و سنگ سنگینی روی سینه و صورتم. یا دلم آن‌جور تنگ است که انگار همه‌ی جهان، روزی‌ست و آن روز جمعه‌ست و آن جمعه، یک‌دست غروب. یا بگویی دلم جوری به تو تنگ است که بازوهای آدم برای بغل کردن بچه‌ی خوشمزه‌ی چندماهه‌ای که تازه زبان باز کرده تنگ می‌شود. یا که دلم بدحالِ توست آن‌جور که آدمی که سال‌هاست در سفرست، روی ملافه‌های چرک‌مُرد مسافرخانه‌های ارزان بین راه دلش بدحالِ بالش نارنجی رنگ خودش می‌شود.... من اما نفسم سخت بالا می‌‌آید. برایت دلتنگم و ترجمه‌اش را هم نمی‌دانم.

بورخس و الف‌اش

حوا — Tue, 26 Apr 2011 16:02:37 GMT

بازی‌های روی موبایل و کامپیوتر را دوست ندارم. یکی از بازی‌های محبوب من این است که پای سایت لغت‌نامه‌ی دهخدا بنشینم: یکی از کلمه‌های توی ذهنم را وارد می‌کنم، بعد از توی توضیحات یا ابیات دنباله، لغت دیگری را پیدا می‌کنم، واژه‌های غریبه و آشنا: همگی جدید... بعد، خواندن شعرهای ستون کناری هم که خودش لذتی‌ست. تازگی‌ها اما بعضی قسمت‌های شعر را بولد می‌کنند. خوب نیست.

پ.ن: یافته‌های دانشمندان نشان می‌دهد که برج بابل، دراز و مدوّر و این‌ها نبوده، این شکلی بوده.

بحر بهار

حوا — Mon, 11 Apr 2011 08:02:48 GMT

از موهای یال سمندی نوزین که بر پشتش سوارم، دانه‌دانه، به این طنابی که من را به تو وصل کرده بود گره می‌زنم، ولی دائم به کارِ فروتر رفتن در درهّ‌ام، کوه.

آذر، ماه آخر پاییز

حوا — Sat, 11 Dec 2010 21:58:48 GMT

حتما تعداد موسی‌ها زیاد شده که این‌همه آتش توی درخت‌ها افتاده است.‌

آیین رنج کشیدن

حوا — Fri, 15 Oct 2010 19:17:52 GMT

این از آن داستان‌های هپی اندینگ نیست. داستان یک آدمی‌ست که یکّه وسط یک اتاق خالی ایستاده و ضجه می‌زند. از کمر رو به پایین تا شده و نمی‌داند با دست‌هایش چه‌کار کند و زار می‌زند. تنهاست و کسی نیست که بغلش کند. او کمر خم‌شده و دست‌های آویزان و صدای ناله‌اش را به خیابان می‌برد. با آدم‌هایی آشنا می‌شود و هیچ‌کس بلد نیست که بغلش کند یا موییدنش را ترجمه کند. مع‌هذا او آدم آسانی ست؛ فقط می‌گوید: من را نخواست.

«ممّد نبودی ببینی» یا «گود لایف»

حوا — Tue, 31 Aug 2010 00:02:33 GMT

مردم جورهای مختلفی از خودشان محافظت می‌کنند: بعضی‌ها کمربند می‌بندند؛ بعضی‌ها نزدیک خطر نمی‌شوند؛ بعضی‌ها قرص‌های مولتی‌ ویتامین می‌خورند؛ من، زیر لباسم دریا می‌پوشم.

تقرب به بارگاه سلطان

حوا — Fri, 06 Aug 2010 22:16:45 GMT

خواب می‌دیدم جای عجیبی هستم. با مردهایی که می‌شناختم. با زن‌هایی که می‌شناختم. با مردها و زن‌هایی که نمی‌شناختم. محله‌ای بود کنار یک رودخانه انگار. آدم‌هایش دست‌های بلند داشتند و پاهای کوتاه. بدن‌های پشمالوی چاق که مثل عکس‌های رادیوگرافی همه‌ی استخوان‌هایشان تویش پیدا بود. ما استخوانمان پیدا نبود. ما کنار رودخانه ایستاده بودیم و استخوان‌هامان پیدا نبود و بسیار زشت بودیم. اهل محله توی رودخانه می‌شاشیدند. ما گریه می‌کردیم و به شنا می‌رفتیم. ما که بسیار زشت بودیم.‌